 |
|
| |
Ik vond een dingetje in de dakgoot, toen ik de goot voor de derde keer die dag toevallig van dichtbij bekeek. Zou dat...? Ik woog het in mijn hand. Het was er niet zo eentje als die ik laatst per ongeluk onder een stoeptegel bij de buren aantrof. Deze was ook van een heel ander type dan die van het soort waar je op dinsdagochtend wel eens over kan struikelen als je soep probeert te maken.
Toch wel een gek, positief dingetje, dacht ik.
Update: lach sportschoolmeisje en kraswinst
persoonlijk
|
18 September 2007 | 00:22:48
Positivo is weer terug! En waar was hij dan al die tijd? Gewoon hier, maar hij was laks, lui en ongedisciplineerd. Of om het positief te bekijken: ontspannen. Om eventuele lezers up to date te brengen, hierbij een overzicht van de meest positieve gebeurtenissen van de afgelopen 2,5 maand.
- winst twee zakjes biologische kruidenmix bij krasactie supermarkt
- meisje achter balie sportschool moet welgemeend lachen om grapje Positivo
- aanbieding voordelige SMS-bundel van KPN, speciaal voor deze abonnee
- aanschaf nieuwe manuele tandenborstel, met flexibele ergonomische steel
- buren met lawaaiige peuter op vakantie
- snoertje om foto's over te zetten van camera op computer teruggevonden
- strippenkaart in voering jas teruggevonden
- dop usb-stick teruggevonden (bleek in papierlade printer te liggen)
- binnenlampje auto doet het ineens weer
- appel op klein stukje na met één lange schil geschild
Positief zondagochtendmoment
persoonlijk
|
01 Juli 2007 | 11:44:53
Het is zondagochtend, ik ben nog aan het wakker worden in bed en er ligt een kat op mijn buik te snorren.
Mijn collega en ik zijn weer ok
persoonlijk
|
27 Juni 2007 | 22:25:44
Wat op zich ook positief is te noemen, is dat mijn collega en ik gewoon door één deur kunnen. Ik dacht even dat het niet zo was. Als ik tijdens een vergadering wat zei, moest mijn collega altijd zuchten en ging hij achterover in zijn stoel hangen, zijn blik gericht op zijn telefoon die hij dan ter hoogte van zijn buik hield, en waarop hij dan met beide duimen toetsen ging indrukken. Hij moest denk ik dan dringend via sms iets regelen, hij heeft het altijd druk.
Als ik 's ochtend binnenkwam en iedereen goedemorgen wenste, keek mijn collega niet op van zijn scherm en zei hij niets terug. Hij is altijd zo geconcentreerd aan het werk hè. Laatst zat ik in het glazen stiltehok naast het bureau van mijn collega. Toen ik even opzij keek was mijn collega weg, ik stak mijn hoofd om het hoekje en de andere bureaus waren ook verlaten, en toen mijn blik op de klok viel bleek die al vijf over twaalf aan te wijzen. Was iedereen al samen naar de kantine gelopen en had mijn collega helemaal niks gezegd!
Mijn collega was vrijdag jarig. Dat wist ik omdat ik voorbij de vergaderzaal liep, op weg naar de kast waar de 6 millimeter-nietjes liggen, gelach hoorde en iedereen van de afdeling zag staan met schoteltjes peren de luxe-vlaai in de handen. Mij had mijn collega niets laten weten. Daarom kreeg ik de indruk dat hij mij misschien niet aardig vond.
Ik heb er gewoon naar geïnformeerd. Dat was in het keukentje. Eerst hoorde hij mij niet, want hij ging door met het soppen van zijn zakje pashionfruit-strawberry-thee en maakte aanstalten weg te lopen. Maar ik vroeg het nog een keer: ‘Misschien een rare vraag, maar kan het zijn dat je mij misschien niet mag?’ Mijn collega moest kort lachen en draaide zich alweer om, maar gaf wel antwoord, en dat antwoord luchtte mij enorm op. ‘Nee helemaal niet, jij bent gewoon van iedereen hier degene waar ik het minst mee heb.’
Dat kan natuurlijk. Was ik even blij dat er voor alles een logische verklaring was! Daarom kan ik het iedereen aanraden: als dit soort gedachten gaan spelen - dat kan in een werkrelatie zijn maar ook onder vrienden - ga gewoon de confrontatie aan. Want soms ga je je dingen inbeelden die er helemaal niet zijn.
Ik heb het niet wetenschappelijk onderzocht, maar ik heb altijd het idee dat het nieuws positiever is als Sacha de Boer het vertelt.
(vandaag: prinsesje Alexia jarig, Talpa/Tien opgeheven, Gerrit Zalm heeft weer een baan)
Reacties scoren met nieuwe tactiek
internet
|
25 Juni 2007 | 20:44:25
Op weblogen draait het om het aantal reacties, dat heb ik als beginnende internetstukjesschrijver al door. Nu is mij opgevallen dat een aantal andere weblogen veel meer reacties scoort dan Positivo.punt.nl. Het doet me bijvoorbeeld pijn om te zien dat dit bij een negatief log als GeenStijl het geval is. Waarom doen GeenStijl en sommige andere blogs het beter?
Ik heb er een tijdje over na zitten te denken, en volgens mij is de overeenkomst dat ze er stevige meningen op nahouden. Ze vinden ergens iets heel erg van – of het nou over buitenlanders, politiek, de politie, bekende Nederlanders of seks is – en schrijven dat hard op. En heftige statements, die lokken natuurlijk reacties uit. Want iedereen wil vertellen dat hij of zij er ook zo over denkt, wil bewijzen dat je er nóg harder overheen kunt of moet juist laten merken dat hij of zij het hartgrondig met de stukjesschrijver oneens is.
Daarom heb ik me voorgenomen de strategie aan te passen en ook op Positivo.punt.nl regelmatig met stevige, scherpe statements te komen. Soms zullen ze misschien op het randje zijn. Het is ook een risico omdat je niet weet wat je uitlokt; je laat de geest een beetje uit de fles. Maar na lang wikken en wegen heb ik toch besloten dat dit is waar de nieuwe media om vragen. Ik ben benieuwd. Hierbij de eerste:
‘Als iedereen zich een stukje positiever zou opstellen, zou dat misschien meer respect opleveren, alhoewel je daar in sommige gevallen niet zeker van kunt zijn.’
Maandagochtend in historisch perspectief
wetenschap
|
25 Juni 2007 | 01:24:54
Positieve gedachte, voor wie op maandagochtend opkijkt tegen een lange werkweek: relatief gezien stellen die veertig uur niks, maar dan ook echt helemaal niets, voor.
Want:
'Als je de 4,5 miljard jaar die de aarde oud is voorstelt als een dag van 24 uur, dan komt de mensheid pas om één minuut en zeventien seconden voor middernacht kijken.'
(Vrij uit A Short History of Nearly Everything van Bill Bryson)
Denk eens in hoe snel het dan, relatief gezien, weer weekend is.
Ik kan geen nee zeggen
persoonlijk
|
24 Juni 2007 | 01:41:50
Hoe kom je als positivo van telefonische verkopers, enquêteurs en mensen met klembordjes af? Tot nu toe vormt dat een beetje een probleem. Onderzoeksbureaus weten alles van mij, van het merk margarine dat ik smeer tot mijn voorkeuren in bed. Mijn uitvaart is driedubbel verzekerd, ik heb zes tijdschriftabonnementen en drie internetproviders. Ik ben nu behalve van het Wereld Natuur Fonds, de Novib, Artsen Zonder Grenzen, Greenpeace, de Cliniclowns en Amnesty International ook lid van de Waterscouts, de Vereniging voor Plattelandsvrouwen en twee sektes.
Als in een winkelstraat iemand met een klembordje op mij afstapt en blijkt van een liefdadigheidsorganisatie te zijn, glimlach ik beleefd en zeg ik dat ik al van zoveel organisaties donateur ben. Maar dan laten ze een foto van een zeehondenjong zien, en kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen om de Foundation voor Canadese Pelsjagers in de steek te laten. Als er tijdens etenstijd iemand belt met de vraag of ik al aan mijn pensioengat gedacht heb, antwoord ik vriendelijk dat het nu niet gelegen komt. Maakt niet uit, zeggen ze dan, we sturen een andere keer geheel vrijblijvend iemand langs voor een adviesgesprek. En ja, als zo’n treurig kijkende man met te veel zoet ruikende aftershave op dan helemaal speciaal hierheen is gekomen, dan valt het hard om hem zonder handtekening op zijn papieren weer weg te sturen.
Eén keer zei ik wel keihard nee, en ik voel nog steeds iets van trots als ik eraan terug denk. Dat was toen in het najaar de bel ging en er een groepje kinderen met gekleurde lampen in hun handen voor de deur stonden. Ze raffelden uit de maat en vals een lelijk liedje af, en bleken toen te verwachten dat ik ze snoep zou overhandigen. Ik ben misschien naïef en te vrijgevig, maar dit was zelfs voor mij te gek. Terwijl kinderen in Soedan en Malawi creperen, moest ik het te dikke, van Playstations en Wii’s voorziene tuig uit de buurt een donatie geven?
Maar vanmiddag ging het weer mis. Een vrouw en een man in ietwat ouderwets kleding aan de deur. Of ik wel wist dat het leven om ons heen te mooi en te complex is om uit evolutie te zijn ontstaan? Tuurlijk besefte ik dat, antwoordde ik, overbevolkte buitenaardse beschavingen hebben de aarde immers 54 miljoen jaar geleden gekoloniseerd. ‘Nee, dat is Scientology’, lachte de man, een lange, dunne figuur met een bril met dik montuur en grote glazen. ‘Wij zijn van een andere sekte. Wij geloven in een Schepper en de Bijbel en dat de wereld in 2014 zal worden vernietigd. Mogen wij misschien even binnenkomen? Wij zouden u graag willen hersenspoelen.’
Dat was sekte nummer drie. Ik vrees dat er nog meer zullen volgen als ik het nee-zeggen niet beter onder de knie krijg. Ik kijk ook al bezorgd uit naar het volgende telefoontje van een callcenter of de volgende keer dat een jongen of meisje op straat op mij afkomt en begint met ‘mag ik u iets vragen?’.
Iemand tips?
Ik heb het niet te veel laten merken hier, zoals een legercommandant niet aan zijn troepen laat blijken dat hij bang is: maar mijn positiviteit was even weg. Gek is dat hè met positiviteit, het is net een fladderend vlindertje. Even onvoorspelbaar.
Op het ene moment voel ik me onzeker, denk ik dat ik niks kan, ben ik jaloers op anderen en blijf ik het liefst in mijn bed liggen, en dan ineens, zonder aanwijsbare reden, zijn mijn zelfvertrouwen en vrolijkheid er weer en vind ik mezelf in de auto terug, op het stuur meedrummend op de Arctic Monkeys (had Frans Bauer per ongeluk niet mee, vandaar). Overigens blijf ik nog steeds graag in bed liggen.
Volgens Chadgirl (van chadgirl.punt.nl) bestaat er een steen die positiviteit biedt. Dat zou wat zijn, als je positiviteit in een steentje kunt vangen en altijd bij je kunt dragen. Toch eens proberen.
Omdat de wereld niet alleen maar bestaat uit licht en luchtig, heeft de chef van deze weblog besloten eens in de zoveel tijd een serieus onderwerp te behandelen. Niet te vaak, maar soms moet het. Ja sorry Positivo.punt.nl-lezers, maar ook wij Positivo’s kunnen de zwaardere zaken van het leven niet negeren. De truc is er wel immer optimistisch tegenaan te blijven kijken.
In deze eerste serieuze log wil ik het graag hebben over de Europese Grondwet. De Europese Grondwet kunnen we zeker beschouwen als een serieuze zaak, alleen al vanwege het woord grondwet. In het verleden is gebleken dat grondwetten vaak als behoorlijk gewichtig werden ervaren. Ook over het woord Europese moeten we niet te makkelijk heen stappen, bijvoorbeeld omdat er zoveel mensen in Europa wonen en het continent toch een behoorlijk stuk grond beslaat. Overigens is het volgens sommige deskundigen merkwaardig dat Europa een continent wordt genoemd, want het zit vast aan Azië - maar dit terzijde.
Gelukkig is men het erover eens dat de Europese Grondwet niet meer als grondwet mag worden bestempeld, wat het er een stuk makkelijker op maakt. Dit heeft tot gevolg dat het Europese volkslied en de Europese vlag uit de (voorheen) grondwet zijn geschrapt. Dat zal de gemiddelde Europeaan niet beletten toch het Europese volkslied ’s ochtends en voor het slapen gaan uit volle borst te zingen, al dan niet wapperend met de Europese vlag, ware het niet dat het Europese volkslied geen tekst kent. We kunnen het volkslied dus alleen neuriën of fluiten. Om te weten op welk wijsje, kun je hier de melodie beluisteren.
Volgens analisten van Positivo.punt.nl zijn we hier gelijk op een van de grootste problemen van Europa gestuit. Het ontbreken van tekst in ons volkslied zal Europa beletten een grotere rol te spelen op het wereldtoneel, en een gelijkwaardige partner te zijn van de Verenigde Staten van Amerika, aldus de aan Positivo.punt.nl verbonden hoogleraren en promovendussen.
Europeanen zullen op deze manier op een wereldtop nooit op kunnen tegen hun counterparts van de andere kant van de oceaan. Het geneurie van Europese kant zal volledig worden overstemd door het krachtig ten gehore brengen van The-Star Spangled Banner door de Amerikanen. Ook tegen de opkomst van China, dat ook een volkslied met tekst kent, zal het oude continent niet opgewassen zijn.
|
|
|
|
|
